If we dont write down what comes to our mind, that moment itself, for me tht never comes back t same way…like this one
take care…..

Hi  friends, I just wanted to share this poem of mine with you all  , take care ……

Keep me safe in your heart,
As tenderly as a priceless art,
As you have done from the start,
And years to come ,after I part.

When you find time, to close your eyes,
Or, to stare across the wide blue skies,
Take a step back, to soak in the memories,
That brought us close ,in our lives.

Silent tears may turn you blind,
When your friends forget to be kind,
In me, a listener you can always find,
To spill all that is ,in your mind.

There are things which i can,

And many, i know, that i cannot;

There are those which i could have,

Yet never did or tried to – i suppose.

But of all the things that i will ever do,

Its letting you realize how much i care for you,

Seems the one that define myself now….

Beloved, i find you more into my soul-

with each passing moment;

Girl-you are being loved so much….

I wanted to tell you about an yesterday,

Things that made me so happy,

But, friend you now made my present –

All the more interesting …

You won’t recognize me by my name –

Though I am so close to you in life events of yours ;

Beloved , I am your true lover .

അനാമിക

ആമുഖം
അനാമിക..പേരു ഇല്ലാത്തവള്‍.അവളെ പരിചയപ്പെടാം.
സാഗറിന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ ഹൃസ്വമായ ഒരു യാത്ര..

അനാമിക

മഴ നിര്‍ത്താതെ പെയ്തു രാത്രി മുഴുവനും.അത് പുലര്‍ച്ചയുടെ ഭംഗി കൂട്ടിയെന്ന് സാഗറിന് തോന്നി.അയാള്‍ കിടക്കയില്‍ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു പുറത്തേക്ക് നോക്കി.ഇലച്ചാര്‍ത്തുകളില്‍ വെള്ളത്തുള്ളികള്‍, അതിലൂടെ കടന്നു വരുന്ന സൂര്യകിരണങ്ങള്‍.

എന്നും ചെയുന്ന പോലെ മ്യൂസിക് പ്ലെയര്‍ ഓണാക്കി.കിഷോര്‍കുമാര്‍ പാടുന്നു..”റിം ജിം ഗിരെ സാവന്‍…”
കഴിഞ്ഞു പോയ കാലം തന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നതായി സാഗറിന് തോന്നി.അയാള്‍ അറിയാതെ മൂളി.
“കഴിഞ്ഞു പോയ കാലം കടലിനിക്കരെ..
കൊഴിഞ്ഞു പോയ മോഹം മനസിനിക്കരെ…”

യാത്രകളും,കലാ-രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുമായി നടന്ന തന്റെ പഴയ കാലത്തെക്കുറിച്ച് അയാള്‍ ഒന്നോര്‍ത്തു.ഇതേ പോലെ ഒരു പ്രഭാതത്തില്‍ ആണ് ആദ്യമായി അവളെ കണ്ടത്.

അവസാന വര്‍ഷ ബി എ കാലഘട്ടം.

തലേന്ന് ഓതറ പടയണി കഴിഞ്ഞു, അരവിന്ദന്റെ വീട്ടില്‍ കൂടി.തിരികെ കോളേജിലേക്ക് വരുമ്പോള്‍, അങ്ങാടി കവലയില്‍ ആണ് അവളെ ആദ്യം കണ്ടത്.തലയില്‍ തുളസികതിര്‍ ചൂടി, ചന്ദന കുറിയിട്ട് ഒരു നാടന്‍ പെണ്ണ്.ഗ്രാമത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയും നൈര്‍മല്ല്യവും ഉള്ള പെണ്‍കുട്ടി.

Now the time has come to depart

To depart from my dear and near

How can I bear it,

Bear this horrible feeling of departure?

Oh! God my friends are my soul.

How can I part them?

I’ve loved them and I’ll again

Now, college days are going to end

And I feel to be in a world of gloominess

But reality is reality.

I’ve been preparing with a painful heart

To overcome this depressing situation

All we can do is to write some everlasting phrases

I remember ….

the first  day i met u

u said the way u found me

we shared many things

talked bout things beyond visible

small smiles ,big laughters

to feel the very breath

“somebody tell us wats goin on?”

wen u said bye everytime

everything u said wud come bak to me

n make me smile again

u became the prince of my delusion

the cause of my confusion

u were a name without a face

i noe i loved u b4 i met u