If we dont write down what comes to our mind, that moment itself, for me tht never comes back t same way…like this one ![]()
take care…..

never is a day’s art..




(7 votes, average: 4.43 out of 5)Beloved blossoms: Relieve…….




(5 votes, average: 4.20 out of 5)A SILENT PRAYER




(3 votes, average: 3.67 out of 5)Keep me safe in your heart,
As tenderly as a priceless art,
As you have done from the start,
And years to come ,after I part.
When you find time, to close your eyes,
Or, to stare across the wide blue skies,
Take a step back, to soak in the memories,
That brought us close ,in our lives.
Silent tears may turn you blind,
When your friends forget to be kind,
In me, a listener you can always find,
To spill all that is ,in your mind.
Beloved blossoms [B_updated]




(8 votes, average: 3.75 out of 5)There are things which i can,
And many, i know, that i cannot;
There are those which i could have,
Yet never did or tried to – i suppose.
But of all the things that i will ever do,
Its letting you realize how much i care for you,
Seems the one that define myself now….
Beloved, i find you more into my soul-
with each passing moment;
Girl-you are being loved so much….
emptiness




(5 votes, average: 4.00 out of 5)
Wednesday, July 1, 2009
എല്ലായ്പോഴും മ്റ്തലയ്കല് ശ്ബ്ദം ഉണ്ടാകണം എന്നില്ലല്ലോ!
കാലങ്ങള്കും ചിന്ദകല്കും അപ്പുരതുന്നിന്നോ മറ്റോ ഒരു പരിചിത ശ്ബ്ദം ….
“എന്ദാ വ്ളിച്ചത്?
പ്രതീക്ഷയുടെ തുടിപ്പില്ലായിരുന്നു ആ ചോദ്യത്തിന്;നൈരാസ്യത്തിന്റെ തണുപ്പും…
കൃത്യമായ ദൂരം പാലിക്കുവാന് തനിക്കൊരികലുമ് സധിചിരുന്നില്ലല്ലോ!
“പറയു, എന്ദാ വിളിച്ചത്??”
സ്നേഹിതന്റെ സ്വരമ് ആര്ദ്രമായി തോന്നി എനിക്ക്..
സമയം നഷ്ടപ്പെടുത്താന് വയ്യ ഇനിയും…
ഓര്മ്മകള് ചികഞ്ഞാല്,ധാരാളം സമയം കാനുമവിടെ…കുറച്ച കടം കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്…!
സ്പര്ദ്ധയുടെ മുഖംമൂടി അനിഞ്ഞിത്റ്റ് വര്ഷങ്ങള് ഏറെ ആയെന്നു ഞാന് ചിന്ദിച്ചില്ല..
ഒരു കൈയകലത്തില് എത്തിപ്പിടിക്കവുന്നതൊക്കെ ഞാന് സ്വന്ദമാക്കാന് ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു ഇതു വരെ..
മരിക്കാത്ത കൊശ്ങ്ങള് പകര്ന്നു തന്ന വേദനകള്ക്കിടയിലും…
…..
ആ അന്വേശ്നങ്ങല്ക്കൊടുവിലാണ് എവിടെയോ വച്ചു മറക്കേണ്ടി വന്ന അയാളുടെ മുഖം മനസ്സിലേക്കും മരവിച്ച മജ്ജയിലെക്കും അരിച്ചിരങ്ങിയത്…അവസാനമായി കാണുവാനും ക്ഷമ ചോദിക്കുവാനും യോഗ്യനായ വ്യക്തി ഇയാള് തന്നെ ആണെന്ന് എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു…
വര്നപ്പോളിമയുടെ നാളുകള് ഒരു നിമിഷം അവനും ഓര്ത്തിരിക്കണം….
സാഹചര്യങ്ങളുടെകരുത് ഒരിക്കലും അവന് ആര്ജിചിട്ട്ടില്ലല്ലോ!
……
………
…………..
കടലാസ് പ്ുവിന്റെ ആയുസ്സ്. എന്റെ യാചന പ്രനയതിനായിരുന്നില്ല ..ഒരിറ്റു വെള്ളതിനയിരുന്നു….
അവസാനമായി
ആ കൈകളിളുടെ,കണ്ണുകളിലുടെ അരിച്ച്ചിരാന്നുവാന്….
വികാരങ്ങളുടെ വേ്ലിയെറ്റ്ങ്ങള് എന്നും എവിടെയും ചലനങ്ങള് സൃഷ്ടിച്ചു…
പക്ഷെ ഇവിടെ???
ഒന്നും ദുസ്സഹമ്ല്ലായിരുന്നു എനിക്ക്
പിന്നിട്ട വഴികളിലെ തണല് മരങ്ങള് ഓരോന്നായി അറുത്ത് മാറ്റിയേ തീരു എനിക്ക്….
………
……
തെറ്റെന്നോ ശ്രിയെന്നോ തിരിച്ചറിയാനാകാത്ത ഞങ്ങളുടെ ആ പഴയ കാലത്തിലെ വസന്ദങ്ങള് എനിക്ക് ചുറ്റും നിറഞ്ഞു നിന്നു..
……..
അപ്പോഴും ഞാന് അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്റെ സ്നേഹിതന് എന്റെ യാചന നിരസിച്ചുവെന്നു…
ഒരു നേര്ത്ത തേങ്ങലായി, ഒരു തുടിപ്പ് മാത്രമായി ഞാന് ഓടുന്ങുകയായിരുന്നു എന്നും..
……
അവിടെ ആ വസന്ടത്തില് ഞാന് എന്നെ കണ്ടു;യെന്ടെ സ്വപ്നങ്ങളും;മോഹഭങ്ങങളും കണ്ടു..
അവ ശലഭങ്ങളായി പരക്കുകയയിരുന്നില്ല…
അവയ്ക്ക് വേരുരച്ച് പടര്ന്നു പണ്തലിക്കേണ്ടി വന്നു..
അവയെ വളര്ത്തിയത് നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങള് ആയിരുന്നുവോ??
ഒരു പ്രകാശമായി ഞാന് അവയെ തലോടി.
അവിടെ ഒരു പുതിയ ഋതു വരുകയായിരുന്നു…
പൂക്കളും കായ്കളും ഉള്ള -
ഒരു പുതിയ ഋതു..
……..
BELOVED BLOSSOM




(6 votes, average: 5.00 out of 5)
I wanted to tell you about an yesterday,
Things that made me so happy,
But, friend you now made my present –
All the more interesting …
You won’t recognize me by my name –
Though I am so close to you in life events of yours ;
Beloved , I am your true lover .
അനാമിക




(8 votes, average: 4.63 out of 5)അനാമിക
ആമുഖം
അനാമിക..പേരു ഇല്ലാത്തവള്.അവളെ പരിചയപ്പെടാം.
സാഗറിന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ ഹൃസ്വമായ ഒരു യാത്ര..
അനാമിക
മഴ നിര്ത്താതെ പെയ്തു രാത്രി മുഴുവനും.അത് പുലര്ച്ചയുടെ ഭംഗി കൂട്ടിയെന്ന് സാഗറിന് തോന്നി.അയാള് കിടക്കയില് നിന്നും എഴുന്നേറ്റു പുറത്തേക്ക് നോക്കി.ഇലച്ചാര്ത്തുകളില് വെള്ളത്തുള്ളികള്, അതിലൂടെ കടന്നു വരുന്ന സൂര്യകിരണങ്ങള്.
എന്നും ചെയുന്ന പോലെ മ്യൂസിക് പ്ലെയര് ഓണാക്കി.കിഷോര്കുമാര് പാടുന്നു..”റിം ജിം ഗിരെ സാവന്…”
കഴിഞ്ഞു പോയ കാലം തന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നതായി സാഗറിന് തോന്നി.അയാള് അറിയാതെ മൂളി.
“കഴിഞ്ഞു പോയ കാലം കടലിനിക്കരെ..
കൊഴിഞ്ഞു പോയ മോഹം മനസിനിക്കരെ…”
യാത്രകളും,കലാ-രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്ത്തനങ്ങളുമായി നടന്ന തന്റെ പഴയ കാലത്തെക്കുറിച്ച് അയാള് ഒന്നോര്ത്തു.ഇതേ പോലെ ഒരു പ്രഭാതത്തില് ആണ് ആദ്യമായി അവളെ കണ്ടത്.
അവസാന വര്ഷ ബി എ കാലഘട്ടം.
തലേന്ന് ഓതറ പടയണി കഴിഞ്ഞു, അരവിന്ദന്റെ വീട്ടില് കൂടി.തിരികെ കോളേജിലേക്ക് വരുമ്പോള്, അങ്ങാടി കവലയില് ആണ് അവളെ ആദ്യം കണ്ടത്.തലയില് തുളസികതിര് ചൂടി, ചന്ദന കുറിയിട്ട് ഒരു നാടന് പെണ്ണ്.ഗ്രാമത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയും നൈര്മല്ല്യവും ഉള്ള പെണ്കുട്ടി.



